دکان حفر

گفتی توای کتیبه فروش ِ زمان ِ حفر

درچارسوی تپه ی بوداست جان حفر

غارتگران ِ پیکر ِ تاریخ  ِ  زرنشان

باحیله می خرند ازینجا نشان حفر

آثار ِ پربهای پدررا ، که هدیه داد

تاریخ را فروخت پسراز دکان حفر

ناموس آرش است به دریوزه گان مده

تیر ِ خرد یلی که بشد درکمان حفر

آهن به وزن کوه چو دیدی درین مکان

سر گرز ِ رستم است گران در کران ِ  حفر

ازمکر ِ خواهشات ِ مدرنیزه ساختند

زرفرش پرنیانی ما را مکان حفر

نستور زنده است سپهبد زریرشاه

تا قوم بی درفش زند سر به کان حفر

شب نامه

با تک چراغ می نگرم آسمان شب

زیباست تک ستاره ی دخت جوان شب

با یک چراغ  دستی باوربه دست عجز

دریافتم  رۀ  سفرهفت خوان شب

اکنون که دیده ام تن پاک روان شب

عینک به دیده هات بنه دور ِدور  بین                                                                           

یکسرسپیده است کران تا کران شب

عید آمد

ندایی در دل یک آرزو سپید آمد                 

که از کرانه ی شب صبح پر نوید آمد

نگاه گرم مسیحای آذرخش نفس

چه عاشقانه به دیدار دل شهید آمد

به یاد خاطره هایت کنار شب رفتم

ستاره چشم زد و نور نو پدید آمد

میان خانه ی بدرود بستری بودم

صدای تک تک دروازۀ امید آمد

به سوی قامت اجر بلند می دیدم

که مه به منزل آبی نشست و عید آمد

مبارک است محیط بسیط خانۀ ما

که در بساط دو دل دوستی مزید آمد

پیام سبزباران

بیار مژده ی پهنای آسمان ، باران

قدم بکش به زمین خاره ام بمان ، باران

نگر ز روزنه ی قلب ، تیز نیزه ی خار

که می خلد ، به دل ِ چشم ِگل چسان ، باران

بیا به گوش ِکویر آیه های رویش را

ز پاره های سپید ِ سما بخوان ، باران

پیام ِنغز ِ نفس ، از سطوح ِ سبـــز بیار

بدم به پیکرِاین باغ ِدل خزان ، باران

زعمق ِآب ، گــُهردانه ها ، بیار و ببار

و از کرانه ی دریای بیکران ، باران

از آسمان که میایی ، یک آفتاب بیار

برای آبی تاریک قلب ِمان ، باران

به روزِمرگ ِتولد ، به جسم  ِ دانه بده

از آذرخش ِنگاهت ، صدای جان ، باران

                             شهیر

عمر انتظار

نگرغروب ِ تن ِ خسته و نزار ِ مرا

بیا ، و خاتمه ده عمر ِ انتظار مرا

بهار می رسد اما هوای پاییز است

بیا به مقدم خود سبز کن بهار مرا

چراغ روشن ماهی به زیر گنبد شب

ببخش نورصفا  لحظه های تار مرا

به شانه های دلم، بارکوه هجرانست

بیا بیا ، و گرانتر مساز بار مرا

اگر ندیدمت اینک ؛ به لحظه های وداع ــ

بیا و شاد بکن روح ِ ناقرار ِ مرا

به لوحه سنگ مزارم نویس ، آمده ام

اگر بیامدی آذین نما مزار مرا

صدایی از دل داغم بلند شد که بیار

فقط خدای من امشب  دمی نگار مرا

                             شهیر

صلابت فریاد

یخ شیشه ی صلابت فریاد را شکست

تا انزوا سیاست ناشاد را شکست

با سنگ ریزه های صدا آفرین حق

سنگ ِ سکوت ِ این ستم آباد را شکست

مشتاق وار مشق تفکر نمود تا

راز ِ درون خامه ی استاد را شکست

گامی به سوی خویش نهاد از برای تو

نقش ِ طلسم ِ خانه ی ایجاد را شکست

صد بیستون شگافت ، نوردید ، پاس کرد

بازار ِ سبز ِ رونق ِ فرهاد را شکست

باقطره های خون ِ نظیف ِ شهادتش

شمشیرسرد و بی سرجلاد را شکست

                              شهیر                                

عید آمد

دعایی از دل یک آرزو سپید آمد

که در کرانۀ شب صبح پر نوید آمد

نگاه گرم مسیحای آذرخش نفس

چه عاشقانه به دیدار دل شهید آمد

به یاد خاطره هایت کنار شب رفتم

ستاره چشم زد و نور نو پدید آمد

میان خانۀ بدرود بستری بودم

صدای تک تک دروازۀ امید آمد

به سوی قامت اجر بلند می دیدم

که مه به منزل آبی نشست و عید آمد

مبارک است محیط بسیط خانۀ ما

که در بساط دو دل دوستی مزید آمد

                       شهیر

باید این سروده ام را  در روزهای عید...                                         

بی تو

بیتو پهنای زمان تنگ و غریبانه بشد

روح ِ تصویر ِ خیال از سر ِ جانانه بشد

 خفت در بستر ِ تابوت ِ نبودن با تو

تا به آهنگ وداع از در ِ کاشانه بشد

دست ِ تسکین ِ تو بر نبض ِ گلو بود شِفا

درد ِ واگیر پس آمد که دل از خانه بشد

رنگ و تندیس و توان باز محبت بزدود

و به صحرای جنون سرکش و دیوانه بشد

بازآ   باز  که مضمون ِ وفا در دل ِ عشق

هر نفس بی تو چو  اندیشه ی بیگانه بشد

ترنگ ساز

آمد و من نگفتمش ، گفته به قلبِ  راز ماند

نور ِ جبین خمیده شد ، خانه ی فصل ، باز ماند

از ره نور در رسید ، گنبذ ِ تار ِ من ندید

تا که چراغ بر کشم ، رفت و شب ِ دراز ماند

جام ِ پُراز نیاز را ، تا به حضور ِ لب برم

لغزش ِ پا شکست جام ، دست ِ دل از نیاز ماند

گستره ی فراق و شب ، فرش ِ دل ِ حزین گشت

هوش به رنگ ِ شب نمود ، باز دل ِاز نماز ماند

یار بشد ، نوا برفت ، عشق بشد ، صفا برفت

زین همه سوز وسازها ، صرف ترنگ ِ سازماند

آشنای شب

درامتداد ِ جاده ی بی انتهای شب

پَرجامه ی سپیده به تن کرد ، های شب

تنها ترین سکوت ِ تو در خلوتی نهاد

گلهای مهر بر سبد ِ پــُر بهای شب

کانون ِ خواست های  نجابت چه گرم گشت

از گرمی حرارت ِ دست ِ دعای شب

فرصت جزای جاذبه ی لحظه ی شکست

محکم ببست بر کمر ِ انحنای شب

نزدیکتر ز فاصله ی فسخ با گناه

راهیست در دل ِ سخن ِ آشنای شب

                     شهیر

پرنده می میرد

کجایی باغبان برخیز !؟

کجایی !

       باغبان!

مگرانصاف ازپرویزن روحت فرو افتیده می میرد

که میمون بچه ات درب طویله باز بکشادست

و یکسرباغ پرآب و علف گشته لگد مال علف خواران جنگل خو

فضا معجون آواز غریو و خنده و گریه ست

ترا گوشیست !

                  گر ؛

                     بشنو :

کجایی ... !

      باغبان ...!

             برخیز...!

و سیمک تارهای زرد اندیشه

که براین زر قفس های نمادین گنه بستی                                              

                                                      رهایش کن

که می میرد پرنده درقفس ،

                                   آری!

                                 رهایش کن

                                            شهیر

مرا می کشاند

مرا تنهای تنها می کشاند

وتا آن نا کجا ها می کشاند

مرا فرجام باورهای سیمرغ

به اوج ِ اوجِِ ِِ بالا می کشاند

مرا فریاد ِ یک ماهی کوچک

به عمق ِ عمق دریا می کشاند

مرا تندیس بی آبی دریا

سراغ ابرپیما می کشاند

مرا این  لاغرنان آب کرده

فرو افتیده ی پا می کشاند

مرا این چق چق بی روح ِ لبها

به کام ِ مرگ ِ صحرا می کشاند

مرا تصویر ِ زهد ظاهر آرا ء

به قعر تا ر  دنیا می کشاند

مراشب ناله ی مرغ قفس تنگ

فرو در دام فردا می کشاند

مرا بی کالبد ، در گور ، با روح

همین اکنون و حالا می کشاند

توان ِ ناتوانایی فریاد

منی را پای مینا می کشاند

بسی شب با من از دل  خو گرفته

که  از رنگ سحر پا می کشاند

مگر دستی  فراسوی کرامت

محبت وار من را می کشاند

                     شهیر

آیینه های مکدر

از تنگی نفس ِ خاطرات ِ تلخ

می خواستم اتاقکی در کنج ِ انزوا

اما صدای گرم ِ نفسهای چارسو

خاموشی ام شکست به فریاد ِ بی صدا

فریاد ها نمی شکند ، سنگهای مکر

لیکن صدای حادثه ها، سر نمی دهیم

ما هرگز از سیاهی دلتنگ زنده گی

شیطان چراغ ِ خاطره ها در نمی دهیم

آیینه های کدر و سیه را نمی خریم

یک تا دکان آیینه دار ِ شفاف نیست

اوراق پاره پاره ی دل را کجا بریم

تا قطع ویژه ای بدهد یک صحاف نیست

من از گلوی صاف ِ مقدس شنیده ام

فریاد ِ التماس سزاوار مرد نیست

گر مرد، پاس ِ یاد ِ شکستِ غریزه کرد

او چاکر خود است بلی! یار ِ مرد نیست

اما دوپاره ی ته و بالای دل شنو

تا رنگ عقده از دل سیلاب سر رود

آن نور شیشه ای که در آغوش آبی است

باز آمده ، و در دل این آب در رود

خباز ِ وقت ، نان ِ غریبان قرن را

با مکر و حیله بسته به سر پنجه های دار

زهراب ِ زندگی چه خموشانه سر کشند

طفل یتیم و بیوه زن از جام روزگار

از گام های شوم ِ هیولای بد کنش

فرسخ سنگ ِ سانحه در لحظه ها نشست

هم یار بستری شد و هم خانه منهدم

یک سر دو بمب ِ فاجعه بر بام ما نشست

       شهیر

بر ما گذری کن

آی !

بیا و بر قبیله ی تنها گذری کن

                     بر ما نظری کن

و علمدار ملک خشونت را

                                 مانع شو

 مگذار آفتاب اندیشه ها غروب کند

                              کابل - افغانستان

جوانی

مویم سپید گشت و دگر رخ به من نکرد

این یار روزگار جوانی چه بیو فاســـت

ای بیخبر به دهر دنی دل منه که او

چون یار بیوفا به سرشتش بسی جفاست

                                            شهیر

                              ۱۳۷۷ آفتابی 

                           کابل ـ افغانستان    

آی !

    آی پدر مرده

برگوش دل صدای غیبی پوشیده نعره کن

کز آبگینه رو آبرو مریز

زیرا که شهردار شهر انزوا

امشب جنازه فریاد اقامه کرد

                    شهیر 

               ۸  سنبله ۱۳۸۴

               کابل - افغانستان

 

 

یک نبشتۀ کوتاه از سرگذشت دورۀ تحصیلی، که در سال ۱۳۷۴ هجری آفتابی در جریده  

پوهنتون کابل زیور نشر یافته است.

 انتظار

«سوزنده است آتش دوزخ ولیک نیست        سوزنده تر ز سایۀ دیوار انتظار»

 شبی از اندیشه پر بار علامه اقبال لاهوری فیض می جستم که چشمم به عقرب ساعتکی که در دیوار خانه هجرت آویخته بود، افتاد، پوره هشت شب را نشان می داد بخاطر آگاهی از اوضاع سیاسی و اجتماعی کشور رادیو را روشن کردم، بلی، خبر ها به اخیر نزدیک شده بود از اثر کوچ کشی های متواتر از یک سو به سوی دیگر شهر ساعت دیواری مان را ضربه رسیده بود، گاهی پیش می رفت و گاهی پس می ماند، به گوشم خبر بورسیکه دانشجویان سمستر دوم صنف چهارم رشتۀ فارسی –دری دانشکده زبان و ادبیات دانشگاه کابل را به منظور سپری نمودن سمستر نهایی، از اثر تقاضای کشور دوست ایران به شهر تهران، دعوت می نمود، رسید. دیری بود که دروازه دانشگاه کابل و سایر موسسات تحصیلی به روی دانشجویان مسدود بود و جمله محصلان مدت سه سال تمام به یک تعطیل اجباری تن در داده بودند. با شنیدن این خبر از شادی و سرور در جامه نمی گنجیدم و خوابم نمی برد. درست ساعت 8 صبح به محلی که از طریق رادیو افغانستان به گوشم رسیده بود یعنی مسجد شریف سرور کائنات (ص) رسیدم، همصنفی هایم یکی پس از دیگری حاضر در مسجد شریف می گردیدند. پانزده نفر دانشجو و یک استاد راهنما به بورس مذکور کاندید و انتخاب گردیدیم که بعد از جار و جنجالهای بی شمار اسنادها را تکمیل نمودیم که از طریق وزارت خارجه به خاطر ملاحظه مرجع میزبان روانه شد.

آری خواننده عزیز اسناد کاندیدان بورس در سفارت ایران، در کتاب وارده حک گردید و ما دانشجویان با پروفیسور سر سفید خویش در اوایل هر روز بعد از گذشت دو هفته، هفته ای سه بار و بعد از سپری شدن دو ماه، ماه سه، چار، پنج مرتبه از وزارت خارجه خبر گیرا بودیم که بالاخره مسئولین وزارت خارجه به سر آمدند ما را از آمد و شد منع نمودند که گویا بعد از رسیدن اسناد همزمان به اطلاع خواهند رسانید.

اکنون یک سال و چند ماه از مسئله جنجال بر انگیز بورس مان می گذرد و ما دانشجویان علی رقم تصور آخرین سمستر تحصیلی را به پایان رسانیده ایم و چند ماهی می شود که در موسسات دولتی ایفای وظیفه می نماییم. خبر از «آن و نه» بورس مذبور نرسید که نرسید.

عزیز خواننده من می خواهم موضوع بسیار مهمی را به تو روشن نمایم و قضاوت را به تو واگذار شوم که امید به گوش مراجع مربوطه نرسد.

آیا در لایتنهایی بورس مان گناه کشور میزبان بورس بود و یا سهل انگاری مراجع مربوطه؟

بلی موافقه بورس فی مابین مسئولین دو کشور در اخیر ماه حمل عقد گردیده مکتوب خبری از وزارت خارجه به وزارت تحصیلات عالی و مسلکی در اوایل جوزا و از وزارت تحصیلات عالی و مسلکی به ماه قوس که عنقریب سال تحصیلی در دانشگاه تهران ختم می گردید، به دانشگاه کابل رسید.

پایان

           یادی از گذشته ها و خاطره ای از دوره دانشگاه من

 شهیر

خدایا!

به من زیستنی عطا کن که در لحظه مرگ

بر بی ثمری لحظه ای که برای زیستن گذشته است، حسرت نخورم

و مردنی عطا کن که بر بیهوده گی اش سوگوار نباشم

بگذار تا آن را من خود انتخاب کنم

اما آنچنان که تو دوست داری

چگونه زیستن را تو به من بیاموز

چگونه مردن را خود خواهم آموخت.

 داکتر علی شریعتی

کانون غیرت

ای دیو بد سرشت سیه رو بدان که ما

گلهای صبر بر سبد هر مصیبتیم

آخر به تیغ کام هریمن همی دریم

ما رستمانه محور و کانون غیرتیم

 شهیر